حرفهای جاری در من

نه که نخواهم ها ، نمی شود بگویم بس که این پنج شنبه نامردی کرد در حقم حاضرم دست صد تا جمعه را ببوسم و دورشان بگردم تا ابد...... که هر هفته هم کارمان همین نیست مگر؟ توی شماره های 1 و 2 و 3 و... گم می شویم ، آن وسط ها یک "جمعه" ای به دادمان می رسد و باز می گردیم و می گردیم...




تلخ شده ام باز... زهرخند از چشم هایم می بارد ، پوزخند از لب هایم و هر چه می کنم این لبخند لعنتی احمقانه تر می شود ، اصلا کی گفته چاشنی لبخند به پوزخندهایم اضافه کنم که این افتضاح را رقم بزند....... بی خیــــــــــــــال ....... دور روز هم ما اخم هایمان در هم باشد به کجای دنیا بر می خورد؟




من که خندیدنم را زیر رادیکال می برم و به گریه هایم اضافه کاری می دهم ، حالا یک بار هم بخواهم بی هوا ، بی بهانه ، خارج از قاعده های خودم باشم باز هم چشم دیدنم را ندارید؟

کم رنگی ها را تاب می آورم ، حرف های نگفته را هم. نگاه های دزدکی ، دزدیدن نگاه ها را هم. تظاهر کردن ها ، از ته دل حرف نزدن ها هم... چند تا "هم" اینجا برایت ردیف کنم خوب است؟

به قول دوست عزیزی: اصلا من استعفا دادم از خودم! آره ، به همین راحتی!




اصلا انگار این کاغذ سیاه کردن ، این شب ، این سکوت ، حتی تو هیچ کدام قرار نیست دردی از من دوا کنید....... آخر می دانی زخم زمانی خوب می شود که دیگر نباشد!